Jeugdvoetbal in de jaren vijftig - zestig te Borlo

 

André Vandecan

 

Kleine jongens worden stilaan groot! De verwachtingen van twaalf - dertienjarigen  liggen immers hoger. Ondanks het feit dat wij naast het voetbal nog vele andere sporten (zij het amateuristisch) beoefenden, bleef voetballen het geliefkoosde tijdverdrijf. Straatvoetbal was ons zeker niet onbekend doch door het toenemend verkeer en door de steeds mindere verdraagzaamheid van de buurtbewoners keken wij uit naar een eigen voetbalveld. Pastoor Biesmans zou ons daarbij helpen.

We mochten spelen op de speelplaats van de meisjesschool (nu de huidige gemeenteschool). De ruimte was eerder beperkt door de structuur van de speelplaatsen. De huidige speelplaats was vroeger opgedeeld in drie delen: de speelplaats voor de kleuters en de leerlingen van het eerste en tweede leerjaar, de speelplaats voor de meisjes van het derde tot en met het zesde leerjaar en een park als middengedeelte. Dit centrale grasveld met in het midden een mooie magnolia was afgeboord door twee bakstenen muren met een hoogte van anderhalve meter,die de scheiding vormde met de beide speelplaatsen. Meerdere keren vroegen we aan pastoor Biesmans de toelating om beide muren te slopen, zodat  we  over een ruim speelplein zouden beschikken.Aangezien onze pastoor (gesteund door de leden van de kerkfabriek) verbeteringswerken aan de muur van de pastorie en aan de school wilde uitvoeren , kon hij de gerecupereerde bakstenen en muurplaten best gebruiken.Uiteindelijk gaf hij ons de toelating om de muren te slopen. Dit was niet zo moeilijk omdat de bakstenen vrij gemakkelijk loskwamen. Vele handen maken het werk licht en binnen de kortste keren werden  beide muren met de grond gelijk weggehaald. Na enkele kleine aanpassingwerken beschikten we nu over een betrekkelijk groot speelveld waar we talloze uren onze geliefkoosde sport bedreven. Af en toe sneuvelde er als eens een ruit van het schoolgebouw en zelfs eentje bij buurman Champagne. Die ene keer moest zelfs de elektrische bedrading eraan geloven. Eentje van ons had immers met de bal tegen de draden gesjot, waardoor beide draden met mekaar in contact kwamen met  een fikse kortsluiting tot gevolg. Onder impuls van pastoor Biesmans en vermoedelijk ook van de leden van de kerkfabriek kregen we een grasveld ter beschikking in de Hemelrijkstraat (waar nu Patrick en Ann Beaujean – Missotten wonen). Op dit sportterrein werden door de kerkfabriek echte doelen geplaatst. Vanaf dat ogenblik verplaatsten onze activiteiten zich naar deze locatie. Toen we iets ouder waren, organiseerden wij ter gelegenheid van kermis Borlo een vriendenwedstrijd tussen de “ouderen” en de “jongeren”. Getuige hiervan de beide foto’s van de deelnemende ploegen op volgende bladzijde. 

Eenmaal de jongeren op leeftijd gekomen waren om de vleugels uit te slaan, was het gedaan met het kermisvoetbal, temeer daar vele jongeren zich aansloten bij de nieuwe voetbalploeg Rapid Buvingen. Uiteindelijk werd dit lapje grond verkocht als bouwplaats.

bor1

De “ouderen”:

Staand van links naar rechts: Camille Mievis, Joseph Lindekens, Theo Lenaerts, Gustaaf Liebens, Hugo Lacroix, André Clause en Albert Franco

Zittend van links naar rechts: Omer Bovy, Marcel Delandsheere, André Lindekens, Paul Onckelinx en Gerard Ingelbosch

bor2

De “jongeren”:

Staand van links naar rechts: Camille Mievis, Ivo Houben, Herman Peeters, Willy Dessart, Roland Meirens en Jos Simonis

Zittend van links naar rechts: Tony Vanmarsenille, André Vandecan, Guy Claes, Eddy Trossard, Louis Bovy en Omer Gelaesen       

 

omhoog

voetbal borlo